kalikot sugat

ANG MGA LORENA

2008-11-22T23:00:00.000-08:00

SYNOPSIS

How do lovers of the martyred turn their grief to songs for justice? Where do parents of the disappeared find strength as everyday they painstakingly wait and search? What hope can people hold as they are bombarded by a seemingly structural crisis after crisis? And where are the youth who will vibrantly stand and optimistically rock our world?

Ang Mga Lorena is a story of revelation, a journey of unconditional sacrifice yet worth the dawning of a culture that unites the aggrieved and powerless. It is a Documentary Play based on testimonies of families, friends, lovers, journalists and the common tao as among those who came to know them, Lorenas of our time.

As SINAGBAYAN's contribution to the UP Centennial Foundation commemoration and the 60^th Anniversary of the International Declaration to the Respect to Human Rights, it is a tribute to women leaders of the premier university such as Sherlyn Cadapan, Karen Empeño and poet-beloved martyr Ma. Lorena Barros.

Lorena Barros is an AB Anthropology Magna Cum Laude UP student and instructor who stepped up in the 70s and became one of leading icons for women empowerment, people's poetry and collective action for development. Sherlyn Cadapan is a tri-athlete and sprint champion who also served as College Representative of the College of Human Kinetics. Karen Empeño on the other hand is a musician and was working on her thesis for her Sociology course, a research on the songs of the peasantry which led her to Central Luzon being the rice basket of the country and home of many originally composed songs of the peasantry. Barros died in 1976 while fighting for the people's cause. Cadapan and Empeño were reported missing since 2006.

The Lorenas share their simple lives, laughter and tears through songs, poems, dances and monologues from secret detention cells, burning chambers and monumental graves where they were last found. In the tradition of dramatists/writers Bertolt Brech and Agusto Boal, the play then brings the challenge to the audience to fulfill the call of the University’s Oblation, a symbol of freedom and relentless service to the people, where Rizal's message can also be found: Nasaan ang mga kabataang mag-aalay ng kanilang kasibulang buhay, ng kanilang adhikain at sagisag sa kabutihan ng bansa?

* Ang Mga Lorena will be staged on Dec 9 (10am) and Dec 11 (2pm and 7pm)

For ticket reservations contact 0920.7216759

mahal ko ang eheads... pero tama si john lennon :-)

2008-09-15T14:57:00.000-07:00

Minsan, Eraserheads
posted 06-Sep-2008
in * Kultura

Kenneth Roland A. Guda

NAPANAGINIPAN ko sila noong nakaraang linggo. Hindi ko alam kung bakit.
Sa panaginip, pumasok ako sa isang lumang bahay na gawa sa kahoy. Kulay orange ang ilaw.Nadatnan ko sa unang palapag si Ely Buendia. Sa ikalawa, si Buddy Zabala. Sa
panghuling palapag, nakatanguan si Raimund Marasigan. Hindi ko maintindihan –
hindi naman ako excited sa papalapit noong konsiyerto nila. Hindi ko
naisip na manood. Pero nasa panaginip ko sila – maliban na lamang kay Marcus
Adoro, ewan ko kung bakit – na ibig sabihi’y nasa laylayan ng kamalayan ko ang
Eraserheads.

Siyempre,napanood at nabasa ko ang hinggil sa mga nangyari sa konsiyerto. Nakita ko sa
telebisyon ang fans. Nakakuwentuhan ang mga kakilalang nanood. Parang reunion, sabi ng isa, hindi lang ng banda kundi ng isang henerasyon. May mga trabaho na, ang iba may pamilya na (dalawang kuwento mula sa konsiyerto: ang isang kakilala, si E, kasama ang asawa at mga kaedad na magpipinsan; ang isa pang kakilala, si J, pinambili ng tiket nilang mag-asawa ang perang dapat gagamitin sa bakuna ng anak). Kaya nang bumili ng relatibong mamahaling tiket.

Kung dati, nang mga estudyante pa lamang kami, nagkakasya na sa hiraman ng tapes at pagpuslit papasok sa UP Fair, ngayon, kahit papaano, napagbibigyan na ang hilig. Better late than never. Reunionnga, at wala ako doon. Sayang.

Binalikan ko sa mp3 ang musika ng Eraserheads. Mula sa ultraelectromagneti cpop! hanggang sa Carbon Stereoxide. Nasa Circus pa lamang ako –pasakay ng MRT tatlong araw na ang nakararaan – nang bumulaga sa akin ang realisasyon: Oo nga pala, fan nga pala ako nila. Kinalimutan ko na. Naalala ko ang isang kaibigan noong 1995, galit na galit siya sa Eraserheads, nakokornihan, at naiinis sa mga freshmen na ang unang tanong sa
kanya’y kung saan makikita ang pinakasikat na banda ng UP. Para mapanatili ang pagkakaibigan, hindi na namin pinag-uusapan ang Eraserheads. Mas
gusto raw niya ang Yano. Noong nagtagal, nahumaling kay Cynthia Alexander.
Pero fan nga pala ako. Parang kinimkim na emosyong bumulwak mula sa akin
ang realisasyong ito pagdating ko sa kantang Minsan. Nasa masikip na
tren ng MRT ako. Naluha ako. At hindi lang dahil tulad ng persona sa kanta,
minsan akong tumira sa Kalayaan Residence Hall. Naluha ako dahil naalala ko ang
panahong ito, ang pagkabata, ang pagkamulat. Taong 1994-95, sariwang sariwa,
mula sa probinsiya. Wide-eyed freshie na tuwang tuwa na nakatuntong ng
UP. Mababaw ang kaligayahan. Sangkatutak ang insecurities. Tinatagyawat.
Kahit noon, nagtataka na ako sa kantang ito: para naman yatang ambilis tumanda
ng mga ito. Nagno-nostalgia trip, para namang dekada na mula nang
umalis sila ng pamantasan.

Pero kinausap ako ng kantang ito. At ng iba pa nilang kanta. Wishing Wells,
Alapaap, kahit Huling El Bimbo – panay pagbabalik sa nakaraan ng
persona. Pinaalala ng mga ito kung paano ako mag-isip noong panahong iyon, kung
paano ko dinamdam ang mga kaganapan sa buhay. Naluha ako dahil naramdaman ko
ang paglipas ng panahon. Naramdaman kong tumanda na ako, at nagbago na ang
pananaw ko sa mundo. Naging seryoso ang mga pinagkakaabalahan: pulitika,
pagsusulat, sining, aktibismo. Nakalulungkot na kinailangang kalimutan ko ang
payak at simplistikong mundo ng pagkabata para maging pulitikal na tao. Naluha
ako sa paglipas ng panahon, sa henerasyon ko at sa trivial, maliit, makitid na mundo nito.

Tinitingnan ko ang mga footage sa TV ng konsiyerto at naisip ko: pareho pa rin ang
hitsura nila, parang hindi tumanda. Si Ely lang, pumayat. Siguro dahil sa sakit
niya noong nakaraang taon. O dahil siya ang pinakaunang tumanda sa grupo. Sa
pagsulat niya ng mga kantang tulad ng Minsan, Huling El Bimbo, Para sa
Masa, parang siya ang pinakaunang nakaramdam ng paglipas ng panahon, ng
pagbabalik-tanaw sa nakaraan at pag-aakalang mas maganda ang anumang nakaraan
kaysa sa kasalukuyan. Masaya ang buhay-banda – epitomiya na siguro ito ng
pagkabata. Naalala ko ang isang linya sa pelikula ni Cameron Crowe: sabi ng
isang karakter, “Hindi ba pumasok tayo sa banda para iwasan ang
responsibilidad?” Nasa banda raw ang karakter para pansamantalang ihinto ang
orasan, at manatiling bata – juvenile, nakatira sa mundo ng “Rock n’
roll Neverland.“

Pero si Ely – siya na siguro ang unang kumawala sa Neverland. Siya ang unang kumalas
sa banda, habang ang naiwang tatlo sinubukan pang palitan siya ng babaing
bokalista pero di nagtagumpay. Nagpalagay ng brace sa ngipin, nagpagupit, nagbihis-burgis (nakita ko sa YouTube ang bidyo na ito na panauhin si Ely sa talk show ni Martin Nievera matapos tumiwalag sa ’Heads). Di nagtagal, nagtatag ng bagong banda (Mongols, saka Pupil), pero di na bumalik sa moda ng ’Heads – tila mas seryoso na ang pagiging musikerong artist, hindi na pinangarap na maging popular o populista (Ikumpara, halimbawa, kay Raimund, na kinakantahan pa ang Betamax hanggang ngayon). Wala nang hihigit
pang patunay ng napakaagang pagtanda ni Ely sa tila napaagang pagkakasakit niya
sa isang karamdamang madalas na naiuugnay natin sa katandaan – sakit sa puso.
Usap-usapang mauulit daw ang reunion concert. Pero tingin ko, hindi
na dapat. Sapat na ang isang gabing nostalgia trip – hindi lamang sa
musika ng isang henerasyon, kundi sa lumipas na sensibilidad at angas ng
henerasyong ito. Tumitindi na ang krisis. Sobrang mahal na ng mga bilihin sa
tindahan ni Aling Nena, laluna sa CASAA. Nagmahal na pati ang isaw sa tapat ng
Ilang-Ilang. Nag-abroad na si Shirley (sana hindi siya mapabilang sa mga OFW na
bumabalik sa bansa sa kahon). Nagbenta ng katawan sa magasin ang dating crush ni Ely. Hindi lang bugbog — pinapatay pa — ang inaabot ng mga bading na
tulad ni Jay. Nasagasaan sa madilim na eskinita yung kamukha ni Paraluman.

Aktibista noon sa UP yung kaibigan kong galit na galit sa Eraserheads. Inisip ko noon,
galit siya baka dahil wala siyang maaninag na pulitika sa musika ng banda.
Maliban siguro sa pag-anyaya ni Raimund sa kalalakihang estudyante na
tumiwalag, sumapi sa NPA at “palayain ang sarili,” at isang pagkakataong
tumugtog sila sa isang rali kontra komersiyalisasyon sa UP noong 1996,
iwas-pulitika at iwas-aktibismo ang Eraserheads. Sa isang pamantasang
pinaniniwalaang may mayamang tradisyon ng aktibismo, hindi nila naiwasang
makasalamuha at makaibigan ang mga aktibista (Dalawang ehemplo: si Bomen
Guillermo ang pinakaunang kritikong nagpasikat sa banda, nang magsulat si Bomen
ng rebyu ng demo tape nila para sa Philippine Collegian; at,
noong 1998, naka-housemates ni Buddy sa Teachers’ Village ang ilang
lider-estudyanteng aktibista. At, isa pa pala: Nag-opening act sa launch
concert ng Cutterpillow ang bandang The Jerks, na sa kabila ng
mga “boo” ay nag-alay ng kanta noong gabi para sa Pandaigdigang Araw
ng Karapatang Pantao). Pero liban doon, banda lang talaga ang Eraserheads.
Bandang masaya, magaling, henyo pa nga. Pero banda lang talaga.

Ganyan din ang sinabi ni John Lennon nang tanungin siya kung ano ang tingin niya sa
penomenon ng Beatles ilang taon matapos magkanya-kanya sila: “We were just
a band…” Aktibista na noon si John. Nagmartsa siya kasama ang mga
Amerikano para labanan ang giyera sa Vietnam. Nagpahayag siya ng
pagpabor sa sosyalismo. Naging anthem ng kilusang kontra-giyera ang
mga kanta niya. Tulad ni Ely sa ‘Heads, tila si Lennon din ang pinakaunang
tumanda sa – at unang na-outgrow ang – Beatles. Pero siya ang
pinakabatang namatay. Sabi ng isang interpretasyon sa pagkahumaling ng assassin niya sa librong Catcher in the Rye, pinatay daw ng assassin si
Lennon para manatiling inosente’t bata, parang yung karakter na kapatid ni
Holden Caulfield na “catcher in the rye.”Buhay pa naman si Ely, pero tumatanda na silang apat. At ang musika nila, nagiging instrumento ng gunita, ng pagbabalik-tanaw sa isang henerasyon, isang sensibilidad na naglaho na. Pero may panahon pa, para sa mga pahayag na “banda lang kami noon”, para sa mga martsa, mga pagpabor at pagtutol, pag-awit ng mga anthem, at pamumuhay sa mundo at realidad natin ngayon.

Help for Marfred Waddell

2008-09-03T23:56:00.000-07:00

Marfred is 34 years old. He is a stage actor, mover and choreographer. Since being exposed to the maximization of the arts to reach out to people for collective cultural actions, Marfred has been a fulltime volunteer organizer and facilitator for SINAGBAYAN advocacy and campaigns. He served as Founding Chairperson from 2004-2006 and the Committee Head for Campaigns from 2006-present.

After the Free Summer Arts Workshop and the dance-drama performance for the commemoration of International Labor Day in May, he was twice confined at PGH, being diagnosed with TB of the Lymphnodes and Immunocompromised State.

Urgently, we need Php30,000.00 for his current hospitalization. Aside from this his monthly maintenance amounts to Php10,000.

Because of the nature of his illness, his needed medicine changes per week or month. For the moment, you may donate: Gatorade Energy Drink, Centrum Multivitamins, Vitamin B1 Complex, Isoniazid 300MG, Rimactane 300MG, Pyrazinamide 500MG, Ethambutol Hydrochloride 400MG and Cotrimoxazole 800/160MG.

You can donate through his sister’s Banco De Oro account (SM Sta. Mesa branch) – Maria Penelope Cecilio (300775407).

We would appreciate whatever amount and material you may share and help Marfred gain strength and continuously serve the marginalized sector through the arts.

PEOPLE LIKE US: An Open Letter of a Transgender Woman in the Philippines

2008-06-11T19:39:00.000-07:00

(stumbled upon this.. SALUDO!)

No one can make you feel inferior without your consent.
Eleanor Roosevelt

My friends and I have been made to feel inferior approximately five
hours before I wrote this letter. I'd like to sweep this incident
under the proverbial rug but there is no more space to accommodate it.

On the 24th of May 2008, my friends and I were celebrating the
anniversary of our organization the Society of Transsexual Women of
the Philippines (STRAP), the first transsexual women's support group
and transgender rights advocacy organization in the Philippines. We
settled to celebrate it in Ice Vodka Bar, located in Greenbelt 3, 3rd
level Ayala Center, Makati City, Metro Manila. It was my first time in
that bar. Two in our group have been there before and they had nothing
bad to say about it.

There were five of us. I was leading the way. The bouncer stopped us.
I asked why. His reason was we were dressed "inappropriately" . We were
rather dressed decently, tastefully, and most importantly just like
any other human being who lives her life as female 24 hours a day.

I asked for the manager. The bouncer was nice enough to let me in. The
manager, Ms Belle Castro, accommodated me. I don't know if I spelled
her name right. I asked for a business card but she had none
available. Her telling feature though was her braced teeth.

I complained. Ms Castro listened to me. I found her sympathetic, even
respectful as she addressed me all throughout as ma'am. She told me
the following:

1. (Referring to my friends, and obviously to me) That "people like
them" aren't allowed in our bar every Fridays & Saturdays;

2. That that was an agreement between all the bars in Greenbelt
(she particularly mentioned their bar, Absinthe, and Café Havana) and
Ayala Corporation, the company which owns the Greenbelt Complex;

3. That the reason for this policy is: "Marami kasing foreigner na
nag-kocomplain at napepeke daw sila sa mga katulad nila." Loosely
translated in English: "There are lots of foreigners complaining
because they mistake people like them as real women"; and

4. That they have a "choice" to implement the policy.

I felt terribly hurt and uncontrollably agitated. This transphobic act
is not the first time that it happened to me, to my friends, to people
like us. To say that this has become almost a routine is an
understatement.

I have shouted at Ms Castro several times, asking her why I'm f***ing
experiencing racism in my own country and what gave f***ing foreigners
the right to demand to block people like us to enter bars in our very
own country.

Ms Castro tried to hush me by pulling the "It's our choice card" and
asked me to talk decently. I am not proud at all of using the F-word
as my intensifier and of letting my emotions ran raw and wild. My warm
apologies to Ms Castro for losing my cool. Just like any of us, I
know, she was just doing her job.

This may not be the proper forum to raise this concern. But is there
any reliable legal forum to address this issue? Reality check: there
is no antidiscrimination law in this country. And if you're
discriminated, there seems to be a notion that you're supposed to
blame yourself for bringing such an unfortunate event to yourself.

So, I'd just stand up through this open letter.

I am standing for myself. I am standing for people like us. I am
standing up because I, am, very, tired of this incivility. We have
long endured this kind of treatment for far too long. Enough.

I'll not go as far as campaigning for a boycott as it is definitely
the simple workers that would suffer from any loss in revenue such an
act may cause.
People like us would like to be treated just like any other human
being. Just like those foreigners who complained about our existence:
With dignity.

You know the civilized and ethical thing to do: Stop discrimination in
your establishments.

Bigotry is never ethical nor a sound business strategy.

Warmly

Ms Sass Rogando Sasot
25 May 2008
Sunday
6.04 am - 6.45 am

http://www.tsphilip pines.com/

Para sa mga Babae ng Lumang Bahay sa Callejon 2

2008-04-14T15:13:00.000-07:00

si aning.. matagal ko nang gustong gawan ng short film.. parang salitan lang ng mga kwentuhan at isyu ng mga tao sa araw araw. Maganda kasi ang mga pwedeng eksena at nakapabilog ang mga kwarto at harap sa isa't isa. Maganda kunan ang pagbukas ng mga kwarto, pagsasalamuha ng mga tao at ang ang araw araw ding pagsara ng mga pintuan bilang pagtatapos ng mga araw. Ang mga pakete ng kanilang yosi (ubo..ubo..ubo!), ang kalat na araw araw ay kaagaw ng natural na nyang ganda. At ang ilaw.. sabi nga "light enhances art".. at sa pagdating ng dapithapon, dun mo sya higit na makikilala.

Mali pala ang ating akala
na ang dingding
na gabi-gabing nakikinig sa atin
ang iipon sa ating mga kwento
Kilala rin tayo ng mga papel at lapis
na paulit ulit nating binabalikan
kapag hindi na natin maintindihan ang ating sarili
Kelangan isulat
Kelangan itala
Kelangan masala ang mga naiisip
Kung tama man o mali
Kung dapat ba o hindi

Mas kilala natin ang ating sarili
sa mga katagang iniaalay sa papel
Mas nauunawaan kung bakit lagi't lagi
kelangang magsalubong ng kilay
para bang magtatagaan
Na agad namang naaawat ng malulutong na halakhak
sa maliliit at simpleng bagay
At kung bakit sa paulit ulit na pagkakatao
Tayo ay umiibig
Makulit! Mapanlinlang subalit masidhi!
Halos hindi makahinga
Sa mga emosyong sa utak nabubuo at sa puso'y bumabara

Higit na nabibigyan natin ng kataga ang mga patlang
Sa harap ng grande at isang pakete ng yosi
Isang stick sa bawat kabanata ng buhay
Habang sumasayaw sa lamig ng gabi ang mga kanta
At umiiyak na nagsasalaysay ang kamay sa gitara

Mas nakikilala natin ang ating sarili sa isang araw na nakatulala
Sa mga anino ng dahon sa puno ng mangga
Hinihipan ng saliw ng hangin sa dapithapon
Tila bumubulong ang hanging alipin na ng mga pangarap ng panahon
At ang wika...
Mat katuparan ang mga pangarap

Ang dingding at mga papel ang makapagsasabi
Saksi sila sa pagpanday at paghubog sa atin
ng mga halakhak at luha
Hanggang sa tayo'y umabot sa huling yugto
At tahakin na ang landas na magkakahiwalay
Magpapasalamat tayo sa mga taon
Sa mga kaibigang balon ng mga alaala
Ito ang maghahatid sa atin sa panahon
Kung saan tayo pinakamaganda.

Nov2404

ang kapitbahay ko at ang maraming isyung sinagot nya sa utak ko

2008-03-31T19:30:00.000-07:00

Bata pa ako hindi ko na maipaliwanag kung bakit gandang ganda ako sa kapitbahay kong ito. Sa araw araw na nakikita ko sya siguro dapat nagsawa na ako sa kanya. Pero umalis na ako sa lugar namin at lahat, kapag pauwi ako ay sya parin ang hahanap hanapin ko sa pagtuntong pa lang ng bus sa unang pagkakataogng makikita ko sya.

Sya ang unang subject ko noong una akong gumawa ng essay. Naalala ko VERY GOOD ang sabi ng review teacher namin (kasama kasi ako doon sa mga bata na pinag re-review every weekend dahil sinasamantala ng mga magulang na nakikitaan pa nila ng libog ang anak nila sa pag-aaral. Kami yung mga batang kahit summer nag-aaral.. walang pahinga sa kakasagot ng mga bwakanang&%^(&*(^*%^ na abstract reasoning exam. Pero nagulat pa rin sila nung nakapasa ako ng UP. Ayus! ). Hanggang ngayon ay nakatago ang unang essay ko na yun.. kasama ng maraming hindi mapalayang clutter sa buhay. Nasa ilalim ng kama sa probinsya, nakasilid sa isang malaking pulang maleta. Simple ko lang syang pinakilala. Noon..

Nakita ko uli sya, mga 3 linggo pa lang ang nakakaraan. Tumanda na rin. Pero wala paring tatalo (sa alaska..este..) sa ganda nya.

Kapitbahay ko lang si Mayon. Nakita ko na sya kanyang magaganda at kahit sa kanyang pinakamasungit na mga araw, pero hinding hindi ako nagsawang hangaan sya. Maraming binubuhay si Mayon sa aming probinsya. Pero sa paglipas ng panahon, siguro dahil menopausal na rin sya, malimit na rin syang masungit. Pinakamsungit sya noong nakaraang taon, nang halos lahat na ng inipon nyang sama ng loob ay ibinuhos nya na naging dahil ng pagbaha ng malalaking bato at buhangin nung dumating ang bagyo.

Nung tinititigan ko sya pag uwi ko noong holy week naisip ko.. si Mayon, dahil active sya, naidadaos nya ang galit nya.. parang ang Pinas ngayon, kahit matinding matindi na ang krisis, may social volcano sya na singawan ng galit at paghihihrap nya.. ofws. Kapag hirap na, wala nang makitang matinong trabaho, o kahit may trabaho ka pero dahil hindi na sasapat ang sahod, lalabas ka na lang ng bansa.

Naalala ko lahat nang to dahil sa speech ni Gloria kahapon sa Hongkong. Ang hitad nagbubunganga doon na maganda ang ekonomiya sa ngayon at may programa daw ang gobyerno para hindi maapektuhan ng "paglakas" ng piso ang kinikitang dolyang ng mga OFW.

Eh akala ko ba dapat masaya tayo na malakas ang piso?!!

Ang bwakanang@#$#$%^%^&%&E%^! Pinaglololoko tayo ng babaitang ito!

Dadating daw ang araw na ang paglabas ng bansa ay "just another career option". Hindi mangyayari ito.. Hindi nya hahayaang mangyari ito..dahil alam nya na kapag nangyari ito..

Ang saya...

pano nga ba?

2008-03-11T18:28:00.000-07:00

(si nonoy ay isang kaibigang artista, manunula at higt sa lahat ay halimaw sa gitara.. may notebook ako ng mga tula na walang walang nakakabasa.. minsan nang magsususlat uli ako, napansin kong may ibang sula kamay. nabasa nya at wag ka.. eto ang review nya..)

Paano mo ba sinusulat ang mga tula
Na walang mga pangalan?
Paano mo tinitignan ang mga bagay-bagay
Kung negatibo o positibo ang kinalabasan?
Paumanhin at pasintabi
Ang iyong mga tula ay punong puno ng damdamin
Pero kulang ang mga salita
Kulang ang mga kataga’t talinhaga
Para isalarawan kung ano ba talaga ang nararamdaman

Pero matiyaga ka paring nagsusulat
Pilit na hinahanap ang mga salitang
Nababagay para sa inyong dalawa

Huwag sanang damdamin
Ang mga salitang nais kong sabihin

Kung gusto mong makita
Ang mga salitang bagay sa inyong dalawa
Huwag kang tumingala
O kaya’y tumitig sa lupa
Bigyan ng mga pangalan ang iyong mga salita

(ito naman ang sagot ko.. naging rengga na tuloy, asan na kaya si gagu?)

Hindi kailanman nasubukan
Na bigyang pangalan ang mga salita
O katagang nararamdaman
Gumuguhit lang ito sa aking pagkatao
Malimit hindi maintindihan
Malimit, kibitbalikat na tinitingnan
Edit
Edit
Hanggat wala nang pangalan
Hindi ata kasi mahalagang
Matukoy sa isang sambitan
Kung ano ang babagay na pangalan
Sa katagang nararamdaman
Malimit
Sa gitna ng kibit balikat at pagtitig
Nakikilala mo ang mga kataga
Hindi kailangang pangalanan
Sapagkat lagi rin naman itong
lumilisan

Feelings ni Jimmy Boy

2008-03-10T04:17:00.000-07:00

2008-03-05T01:01:00.000-08:00

WENA

ilang taon na nga ba?
ilang galon na kaya ng pintura ang naibuhos natin
sa ating mga kamay?
tshirt, pantalon?
ilang kaha narin ng yosi ang itinanda mo sa akin
tumigil ako, bumalik
habang patuloy ka parin

naimarka na natin ang ating pagkatao
sa hagdanan ng library
nung gabing nasipat tayo ng guwardiya
na sa dingding na nagpipintura
hindi na tayo nagkasya sa pira-pirasong katsa at karton
hindi na doon kasya ang ating mga imahenasyon

gumapang na ito sa maraming utak na ating nadapuan
napaliwanagan
gumapang sa mga mata habang nakatitig sa ating mga obra
habang natatawa o naluha sa mga itinanghal
paulit ulit na nating naiguhit
ang mensahe ng ating mga likha

naimarka natin ang ating pagkatao sa mga lansangan
recto, espana, morayta
mendiola
ilang tsinelas naba ang nawala mo dito?
naging poster pa nga ang isang picture mo

taas kamao
habang bugbog ng tubig ang mga sigaw mo

tumanda na rin tayo
kakapinta
minsan iba-ibang kulay..halo halo
pero basic parin
dilaw
bughaw
pula

ganun pa rin

pero pula ang pinaka paborito natin
higit na makulay kesa iba
higit na matapang at tumatagal

pula

sa pantalon, tshirt at kamay
sa isip salita at sa gawa

pula

kapag ito'y natupad
lahat ng kulay susunod na

2007-05-27T22:51:00.000-07:00

Gusto kong humabi ng mga kataga
Na tulad ng mga patak ng ulan
nabubuo sa iisang hibla
Dumadaloy ng dahan dahan
O minsan kalimitan rumaragasa
Mapusok
Mapangahas

Gusto kong ihabi ang bawat patak
na sasaluhin ng punit punit kong bubong
o bawat patak na walang kiming
darating sa mga araw
na hinahanap kita

Sa mga araw na dapat
kasama kita

Subalit maluwag sa loob
Na ihabi ang mga ito
Na nasa malayo ka at hinahabi rin ang sarili mo

Pagkat ako rin sa ngayon
Pinagtatagpitagpi ang mga bagay
Na maghahatid sa akin bukas
At sa susunod pa

Upang kung magbibigay man ako
ng aking sarili
sayo
tagpi tagpi man
subalit buo

2007-05-27T22:47:00.001-07:00

Hinihintay ko na naman ang kalansing ng kadena
Nakatayo sa pintuan ng aking pagsinta
Hinihintay ang bawat hakbang sa hagdan
na magbibigay silip
sa ngiti ng iyong pagdating

Hinahanap ka ng bawat kong hininga
Ng bawat pagsuyo at bawat alaala..
amoy ng buhok mo na nilalambing ang aking unan
bakas ng mga yakap na iniwan kay bulkan
mga tsinelas na parang laging may gustong puntahan

Kasama ka

Tinatawag kita sa bawat sulok nitong ating kanlungan
Nakikiusap sa bawat nakakarinig na kaibigan
silang mga hindi nakikita
subalit nararamdaman

Alagaan nila ang bawat mong hakbang
Alagaan ka at laging ipaalala
lagi akong nag aabang
sa pintuan ng pagsinta

Hindi ako nakakalimot
at walang balak lumimot

Kaya ibalik ka sa akin ng buo
o higit pa
bitbit ang mga kwento mula sa larangang
kanlungan ng bawat nating pangarap
kanlungan ng binubuo at hinuhubog na bukas

Kasama ka
nais kong pangahasang sungkitin
ang mga nakasabit na pangarap ng ating panahon
nais kong kahit kahit simbilis ng kurap
makita, hindi man ang katuparan,
kundi kahit ang pag-inog ng mga pagbabago

Mga ideyang makakahanap ng kanilang katunggali
Mga kontradiksyon na hahawan at hahabi ng daan
tungo sa isang panahon
kung saan
maari ko nang hawakan ang kamay mo
at wala nang inaalalang paglisan.

2007-05-27T22:43:00.001-07:00

kasing linaw ng blankong pader
ng walang guhit na papel
sa dayuhang lugar
maihahalintulad ang lahat
ng karanasang dulot mo

bagong mukha
bagong mga kalsada na malimit
salisi at nawawala
subalit hatid lagi ay ngiti
isipin lang na ang dulo
ng bawat bali-balikong daan
ay ikaw

bagong mga lasa
kalagitnaan ng tamis at pait
asim at pakla
na kumukutingting
sa mga pagnanasa

mga pangarap na walang tuldok
subalit patuloy na gumuguhit
mga panaginip na nagbago
sa walang kulay na bahaghari

gaya ng paulit ulit na kanta
habang nagsusulat..
walang humpay kong babagtasin
babalikan
at uulit-ulitin
ang maraming alaala
na naipaskil mo sa aking kaluluwa

dahil ang blankong pader
at walang sulat na papel
ay puno na ng guhit
na kahit saan sundan
ay tutungo lang
sayo.

2007-05-27T22:30:00.001-07:00

Pinaghehele kita
habang halos katabi ko ang mga bituin
habang halos abot ang mga tinitingalang kislap ng bawat isa nito
kung naririnig mo ang himig
at kung nararamdaman mo ang halik ng alipin kong hangin
ang lahat ng yan ay inutos ng pagmamahal ko sayo
hahanapin ka nya
at ipaghehele

kagaya ng paghele ko sa nananabik kong damdamin
na sana hawak ko ang kamay mo

habang nasa kawalan ng malawak na langit
na sana nakahiga akong natititigan ang iyong mukha

habang pinapatay ang oras sa isang dayuhang lugar
na sana ang bawat pitik nitong utak ay nararamdaman mo

dahil isang libo’t isang ulit kitang
iniisip
minamahal
sa bawat sandali ng
pananabik

Ramdam ko ang pagduyan
ng lulan mong hangin
at paglalakbay ng iyong diwa at pag-ibig
nasalo ko ang bawat mong halik
sinalubong ang mga yakap
at yapos ng iyong awit
nakipaglaro sa hangin
ng iyong halinghing
at sa paghupa ng paglalakbay
ay humimlay sa dibdib ng langit

sa tabi ng mga bituin ako’y pinaghele
ng bawat tibok
bawat pintig ng iyong pananabik
ramdam ko ito at walang magawa
kundi matulog ng mahimbing
at muling salubungin
ang bugso ng iyong pag-ibig.

2007-05-11T01:45:00.000-07:00

2007-05-11T01:44:00.000-07:00

subukan mong lumipad
sa saliw ng hangin
habang sila’y nakatingala
sa bawat mong duyan
magtiwala ka
may pakpak ang pagnanasa
sumalungat ka
sa kinagisnang kapatagan
nang lubusan pa nating maunawaan
na kayang marating
ng pagkamulat ang buwan
na walang hangganan
ang pagtatanong
at tunggalian ng pag-iisip
na hindi masama
ang sumubok
sa di pa nakikilalang ihip
at hindi iisa ang sagot
sa paglalakbay
hindi palaging paglalakad
ang pamamaraan
ang pagbagsak ay dala lamang
ng pag-aalinlangan.
o isang paraan
para tingalain ang dati nang naabot
at higitan pa
hindi naman ito ang sasagabal
sa tuloy na pag usad
mabagal man at natitisod
nababali man ang pakpak
hindi kailnman tumitigil ang agila
sa kanyang mga pangarap

2007-05-09T00:12:00.000-07:00

2007-05-08T23:58:00.000-07:00

pangalawang araw nang umuulan.
may kasukob na ako dapat sa ganitong panahon
hindi ko na kailangang mag antay sa isang kanto para tumila lang ang pagpatak
may magdadala na ng payong lagi para ako'y sukuban.

pero wala sya.
sa unang mga patak ng ulan.
wala kung kelan nag aagaw na ang tag araw at tag ulan
kung kelan nalilito na ang panahon sa gusto nyang ibigay
init o lamig...

lagi kitang hinahanap mahal ko
kay tagal ng bawat araw na hindi ko hawak ang kamay mo
ginawa mong posibleng umulan ng luha ang araw
ginawa mong posibleng malamig ang mga gabi
ng napakahabang tag araw

balon ang hinagpis na hindi nasasaid

bumalik ka na
ayoko nang makipaglaro sa hangin mong alala
gusto na kitang hawakan.. yapusin at hagkan.
hindi maaring isang beses lang
hindi na rin papayag na panakaw lamang

kung sasapat
gusto ko paulit ulit
araw araw
maiparamdam ko sayo na ikaw lang
ikaw lang
mahal ko

at araw araw, anuman ang ibigay ng langit
init man o luha ng hapis na sumasabay sa iyong pagkawala
at sa kinukumos kong dibdib
araw araw kitang hihintayin
at iibigin
ng iibigin
ng iibigin..

2007-04-24T23:29:00.001-07:00

2007-04-24T22:51:00.000-07:00

kasing linaw ng blankong pader

o ng bagong biling tubig

habang nawawala sa madilim na kalsada

sa dayuhang lugar

maihahalintulad ang lahat

ng karanasang dulot mo

bagong mukha

bagong kalsada na malimit

salisi at nawawala

subalit hatid lagi ay ngiti

isipin lang na ang dulo ng bali-balikong daan

ay ikaw

bagong mga lasa

kalagitnaan ng tamis at pait

asim at pakla

gaya ng paulit ulit na kanta

habang nagsusulat..

walang humpay kong babagtasin

babalikan

at uulit-ulitin

ang maraming alaala

na naipaskil mo sa aking utak

dahil ang blankong pader

at walang sulat na papel

ay puno na ng guhit

na kahit saan sundan

ay tutungo lang

sayo.

2007-04-15T20:30:00.000-07:00

2007-03-22T22:38:00.000-07:00

kalikot sugat

2007-03-22T02:55:00.000-07:00

Last Goodbye Lyrics
(J. Buckley)

This is our last goodbye
I hate to feel the love between us die.
But it's over
Just hear this and then I'll go:
You gave me more to live for,
More than you'll ever know.

Well, this is our last embrace,
Must I dream and always see your face?
Why can't we overcome this wall?
Baby, maybe it's just because I didn't know you at all.

Kiss me, please kiss me,
But kiss me out of desire, babe, and not consolation.
Oh, you know it makes me so angry 'cause I know that in time
I'll only make you cry, this is our last goodbye.

Did you say, "No, this can't happen to me"?
And did you rush to the phone to call?
Was there a voice unkind in the back of your mind saying,
"Maybe, you didn't know him at all,
you didn't know him at all,
oh, you didn't know"?

Well, the bells out in the church tower chime,
Burning clues into this heart of mine.
Thinking so hard on her soft eyes, and the memories
Offer signs that it's over, it's over.

aaaarghhh! sadyang di ako nilulubayan ng kantang ito!
the late great drowned jeff buckley...
ahooooy!